Post Tagged ‘vliegtuig’

Crash

Ellen Lina – “Crash”

(…) Het vliegtuig van de Italiaanse maatschappij Italiana crashte op 28 juli dit jaar bij het Italiaanse bergplaatsje Valsugana na een defect in het hydraulische systeem. Een noodlanding werd ingezet, maar deze verliep uiterst tragisch. Bij de crash kwamen 143 mensen om het leven, waaronder de voltallige bemanning en vier Nederlanders: twee vrouwen, een man en een baby. Veertien mensen overleefden de ramp, onder hen bevonden zich twee Nederlanders.

Ontmoet Anna Kranenburg. Eenendertig jaar, eigenaresse van een kookwinkel en overlevende van de ramp met IT 642. Naast haar zat Jesse Wilgers, drieëndertig jaar, partner bij Boulder Maze Accountancy op Wall Street, New York. Hij is de tweede Nederlandse overlevende. Nadat Anna is aangeschoven bij De Avondshow, om naar aanleiding van een nieuwe vliegramp geïnterviewd te worden over de crash die zij overleefde, gebeurt het onmogelijke. Haar verhaal komt terecht bij Ruben Partier, die er vervolgens voor zorgt dat de levens van Anna, haar man Daan en van Jesse, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Ruben krijgt het voor elkaar om geheim na geheim te ontrafelen. Wat heeft hij met de crash te maken? Wat hebben Anna en Jesse met elkaar te maken? Wat gebeurde er aan boord van IT 642, voordat het toestel neerstortte?
Wees gewaarschuwd … Brace for impact.

Crash” is het vierde boek van Ellen Lina. Het wordt in de markt gezet als ‘Relax+, spannende liefdesroman’, maar “Crash” is meer dan dat. Waar het vorige boek “Sky” nog een echte liefdesroman was, die door sommige mensen onder de categorie chicklit werd geschaard, leest “Crash” meer als een thriller dan als een liefdesroman. Natuurlijk spelen (romantische) relaties een belangrijke rol in alle boeken van Ellen Lina en dus ook in dit boek, maar het plot van “Crash” is van begin tot eind spannend en kan zich moeiteloos meten met de boeken van bijvoorbeeld Saskia Noort en Esther Verhoef. Dat Ellen Lina weet hoe ze een verhaal moet neerzetten, was al bekend, maar dat ze ook een thriller kan neerzetten die van de eerste tot de laatste bladzijde boeiend en spannend blijft, bewijst ze duidelijk met dit boek. Vanwege de romantische verwikkelingen zou dit boek als vrouwenthriller bestempeld kunnen worden, maar dat wil niet zeggen dat alleen vrouwen van dit boek zullen genieten. We moeten van die nare term vrouwenthriller af. Het is nietszeggend en voegt niets toe. “Crash” is een ijzersterke, spannende roman/thriller voor iedereen (m/v) die van spannende boeken houdt. Sterk, meeslepend en overtuigend.

Uitgeverij Ellessy, oktober 2016. 361 pag.

Koop bij bol.com

Advertentie

J. Sharpe

Terwijl ik “Eden” van J. Sharpe aan het lezen was (recensie), wist ik dat ik deze man wilde interviewen. Het boek is zo pakkend geschreven dat je meer wilt weten over de mens achter het boek.

Korte biografie: J. Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers, fantasy boeken en korte spannende (horror, fantasy en magisch realistische) verhalen geschreven die sinds 2010 verschenen zijn in diverse publicaties. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub.
Naast schrijven is Joris jarenlang banketbakker geweest en heeft hij in binnen- en buitenland voor verschillende bakkerijen gewerkt. Momenteel is hij, naast schrijver, tevens rijinstructeur, gitaarleraar en muzikant.
Hij staat er om bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn thrillers bevatten bijvoorbeeld vaak horror-, scifi- of fantasy-elementen en andersom. In 2011 was hij jurylid voor The Pure Thrillers Award. Sins 2014 is J. Sharpe onderdeel van het GNM (Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs). Zijn nieuwste thriller heet “Eden“.

Waarom heb je voor het pseudoniem J. Sharpe gekozen? 

Mijn eerste twee boeken verschenen onder mijn eigen naam, maar ik merkte al snel dat er een soort van fabeltje was dat Nederlandse schrijvers niet konden schrijven. Daarnaast heb ik aspiraties om in het buitenland gepubliceerd te worden, vandaar. Mijn eerste idee was om de naam George D. Wright te nemen (een verbastering op Joris Die Schrijft)) maar ik vond dat een te slome naam. Ik had iets scherps nodig, vertelde ik mijzelf. Vandaar de naam Sharpe. Ik heb mijn alter ego geen voornaam gegeven. Insiders weten toch wel waar de J. voor staat.

Wanneer ben je begonnen met schrijven?

Eden

J. Sharpe – “Eden”

Van mijn achtste tot mijn tiende heb ik op Madeira gewoond, waar mijn vader een eigen duikschool had. Ik las graag, maar mijn Portugees was nog te slecht om boeken te lezen. Mijn oma stuurde me telkens Nederlandse boeken, maar ik las ze sneller dan zij ze kon sturen. Dus besloot ik zelf verhaaltjes te schrijven. Daar heb ik eigenlijk jaren niets mee gedaan en ik was er niet zo serieus mee bezig, tot eind van de middelbare school, waar ik na schooltijd uren achter elkaar achter mijn laptop kon zitten.

Hoe verloopt jouw schrijfproces? Heb je vaste uren waarop je schrijft?

Mijn vaste vrije (schrijf) dag is dinsdag. Dan doe ik vaak het meeste. Voor de rest schrijf ik in de avonden. Het moet wel doodstil zijn. Ik wordt erg snel afgeleid. Ik heb vaak een idee voor een beginscène, zie het als een film voor me en hoef het alleen maar op te schrijven. Ik ben niet zo’n hokjesdenker. Als ik een bepaald idee heb (meestal een eerste scene) dan ga ik zitten en schrijven en dan kijk ik wel waar het verhaal, en met name de personages, me mee naartoe nemen. Ik plot ook niet zoveel en ben meer een organische schrijver.

Lees je zelf ook boeken wanneer je schrijft of ben je bang daar te veel door beïnvloed te worden?

Ik heb helaas ook niet zeeën van tijd. Het is of lezen of schrijven. Toch probeer ik zoveel te lezen als ik kan. Niet alleen omdat ik het leuk vind, maar ook om op de hoogte te blijven van wat er gepubliceerd wordt en om te zien of mijn idee op deze manier nog niet is gedaan.

Je wordt vergeleken met Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub. Wat vind je daar van?

Dat is natuurlijk een grote eer. Ik ben zelf fan van hun boeken, dus dat is tof. Gelukkig zeggen velen dat ik wel een compleet andere, eigen, schrijfstijl heb. Ik zou immers geen kopie willen zijn.

Op de vraag welk boek hij zelf graag geschreven had willen hebben, antwoord hij zonder aarzelen: “‘It‘ van Stephen King. Engste boek ooit.”

Gebroken geheugen

J. Sharpe & Jos Weijmer – “Gebroken geheugen”

Je hebt “Gebroken geheugen” geschreven samen met Jos Weijmer. Hoe verliep dat schrijfproces? Schreven jullie alles samen of afwisselen een hoofdstuk?
Ik heb de hele first draft van “Gebroken geheugen” alleen geschreven. Alleen de laatste paar hoofdstukken bestonden nog niet. Ik stuurde het naar Jos op, om te vragen wat hij vond. Hij vond het tof, maar zijn eigen fantasie ging ook werken en hij kwam met een paar super suggesties. We zouden het verhaal samen herschrijven en er echt een duo project van maken. Helaas is hij, na een paar hoofdstukken te hebben herschreven, overleden, waarna ik het verhaal, met zijn opmerkingen in gedachte, en met behulp van mijn redacteuren zelf herschreven.

Je boeken gaan altijd al wat meer de kant op van bovennatuurlijke thrillers, wat trekt je zo in dit genre?

Geen idee eigenlijk. Ik denk dat ik ervan houd om bang gemaakt te worden. Ik lees en kijk nu eenmaal zelf graag van dat soort boeken en films.

Waar kwam het idee voor “Eden” vandaan?

Ik wil mijzelf steeds verbeteren en nieuwe dingen uitproberen, ook met het schrijven. Ik had nog nooit een boek in de ik-vorm geschreven en ik wilde graag een apocalyptisch verhaal schrijven. Zo ontstond het idee voor Eden.

Welk boek lees je op dit moment?

Ik zit momenteel te wachten op “Dark Matter” van Blake Crouch. Schijnt in mijn straatje te liggen en een goed boek te zijn. Dus ik ben benieuwd.

Welke schrijvers of boeken zou je ons willen aanraden?

Tja, veel van King en Koontz natuurlijk (al hebben zij ook een paar heel slechte boeken er tussen zitten), maar kijk ook eens naar wat we in Nederland te bieden hebben. Iedereen leest maar vertaald werk, terwijl we hier ook zoveel talent rond hebben lopen. Niet alleen bij uitgeverij Zilverspoor en Zilverbron, maar ook bij velen anderen uitgeverijen.

Wat kunnen we in de toekomst van je verwachten?

Ik ben momenteel bezig met een nieuw spannend boek. Daarnaast verschijnt er in oktober bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff een bundel met horrorverhalen van Nederlandse auteurs, waaronder van mij.

Bezoek hier de website van J. Sharpe: www.jsharpebooks.com

 

Boektrailer van “Eden”:

Haar laatste vlucht

Edwin Winkels – “Haar laatste vlucht”

Op 4 december 1958 verdwijnt boven de bergketen met de bijnaam ‘De Dode Vrouw’, vlakbij Madrid, een vliegtuig. In het vliegtuig zitten onder andere twee zusjes die onderweg zijn naar hun ouders en de stewardess Maribel. Maribel leeft haar droom, want ze is stewardess geworden. Haar moeder is vaak ongerust, maar is blij dat ze haar droom achterna is gegaan. De piloot vond het verschrikkelijk om te moeten vliegen, het weer was namelijk heel slecht, maar hij werd opgedragen gewoon te vertrekken. De familieleden van de bemanning en passagiers moeten dagenlang wachten op nieuws over het vliegtuig.

Aan de hand van de verhalen van de ouders van Maribel en Maribel zelf, leer je haar en de rest van de bemanning en passagiers beter kennen. Dan heb je nog het verhaal van de twee zusjes, wiens ouders naar Madrid zijn vertrokken om daar een beter leven op te bouwen. Maar daarvoor moesten ze wel twee van hun kinderen bij opa en oma achterlaten. Als de ouders dan eindelijk genoeg geld hebben gespaard, kunnen de zusjes naar hun ouders toe.

Het verhaal van “Haar laatste vlucht” is gebaseerd op de vlucht die op 4 december 1958 bij Madrid neerstort en waarvan alle passagiers zijn omgekomen. Edwin Winkels heeft grondig onderzoek gedaan naar de oorzaak van het neerstorten en daarmee heeft hij goed kunnen reconstrueren wat er precies gebeurd is. Met de gesprekken met de families van de passagiers heeft hij het verhaal kunnen romantiseren en komt het zo echt tot leven.

Haar laatste vlucht” is best heftig, omdat je weet dat dit echt gebeurd is. Door te lezen vanuit het perspectief van Maribel leef je helemaal met haar mee, je bent blij dat ze haar droom waar heeft kunnen maken. Maar ook het verhaal van de ouders van de twee zusjes is aangrijpend. Het is heel heftig om te bedenken dat je je kinderen achterlaat om een beter bestaan voor ze op te kunnen bouwen. Als je dan je kinderen niet meer terug ziet, moet dat verschrikkelijk zijn geweest voor de ouders.

Edwin Winkels heeft niet alleen goed onderzoek gedaan, dat komt duidelijk naar voren, maar het verhaal van de passagiers is ook goed verteld. De emoties en achterliggende verhalen maakt dat het verhaal nog hartverscheurender is. Het boek ontroert en ik kan me voorstellen dat het voor de nabestaanden een prachtig document is om hun geliefden te herinneren.

Uitgeverij Brandt, 2014. 287 pag.

Koop bij bol.com