Post Tagged ‘trein’

Een woord een woord

Frank Westerman – “Een woord een woord”

Dit jaar is het precies 40 jaar geleden dat de treinkaping bij De Punt en de schoolgijzeling in Bovensmilde plaatsvonden (23 mei – 11 juni 1977). Daar is in de media (vooral op televisie) veel aandacht aan besteed. Wat in de media eigenlijk nauwelijks aan bod is gekomen zijn de eerder Molukse treinkaping van december 1975 en de gijzeling van het Provinciehuis in Assen (ook door Molukkers) in maart 1978. Om te weten wat er veertig jaar geleden precies plaatsvond in Drenthe, is “Een woord een woord” het boek bij uitstek om te lezen.

Twintig jaar geleden wist de Amerikaanse romancier Don DeLillo het al: schrijvers en terroristen voeren een gelijkaardige strijd. Zij plegen een aanslag op het menselijk bewustzijn met als doel het innerlijk leven van een cultuur te veranderen. En zij doen dat met de beste bedoelingen, voegt Frank Westerman er in zijn nieuwste boek aan toe. Zij willen de wereld verbeteren.
In “Een woord een woord” gaat Westerman op zijn bekende gracieus-journalistieke wijze op zoek naar een antwoord op de vraag of terroristen ook gevoelig zijn voor woorden, en dus niet alleen voor kruisraketten of drones. En of we onze onmacht niet proberen te verbergen achter al het wapengekletter.

Als twaalfjarige maakte Westerman in 1977 mee hoe in zijn achtertuin Molukkers een trein kaapten, later raakte hij bevriend met een beruchte RAF-activiste en als journalist trok hij naar Tsjetsjenië toen de onafhankelijkheidsstrijders daar een theater en een school gijzelden – en Poetin er met het grof geschut een eind aan maakte, met honderden slachtoffers als gevolg. Zo moet het dus niet, besluit Westerman. Met gijzelaars kun je onderhandelen en door te praten met mensen die terroristen als hun wingebied beschouwen, kun je hen terugwinnen.

Westerman gaat op onderzoek uit om te achterhalen of de gevleugelde spreuk “De pen is machtiger dan het zwaard” ook geldt in gijzelingssituaties. Is het een goed idee om de kapers zo lang mogelijk aan de praat te houden (de “Dutch Approach”) of is het verstandiger om direct met grof geschut een einde aan de gijzeling te maken (de “Russian Appraoch”)? Is de pen inderdaad machtiger dan het zwaard? Zijn woorden sterker dan geweld? Hoewel dit boek zich met name richt op de Molukse kapingen van 1975-1978, komen bijv. ook de gewelddadige acties van de RAF en de onafhankelijkheidsoorlog in Tsjetsjenië aan bod. “Een woord een woord” is een prettig leesbaar verslag van het onderzoek dat Westerman gedurende twee jaar deed, waarbij hij ook een onderhandelaarstraining volgde bij de politie. Een must-read voor iedereen die geïnteresseerd is in de Nederlandse geschiedenis en met name de Molukse kapingen. Westerman beschrijft deze nauwgezet, bijna alsof hij er zelf bij was. Een bijzonder mooi en leeswaardig boek over een interessant en nog altijd bijzonder actueel onderwerp.

 

Uitgeverij De Bezige Bij, 2016. 285 pag.

Koop bij bol.com

De voorlezer van 6:27

Jean-Paul Didierlaurent – “De voorlezer van 6:27”

Guylain Vignolles leidt een onopvallend en eenzaam bestaan. Hij zorgt voor zijn goudvis, belt eens per week zijn moeder en neemt dagelijks de trein van 6:27 uur naar zijn werk.
Achter Guylains stille buitenkant en zijn merkwaardige beroep gaat zijn diepe passie schuil: boeken en lezen. En iedere ochtend in de trein van 6:27 uur toont hij een glimp van die passie aan zijn medeforenzen.

Hoofdpersoon Guylain Vignolles werkt in een fabriek waar “Het Ding” staat. “Het Ding” wordt omschreven als een monster. In feite is een een machine die van boeken papierpulp maakt. Om de machine iedere dag te reinigen, klimt Guylain naar binnen en pakt stiekem de bladzijden die aan de binnenkant van “Het Ding” zijn blijven plakken. Deze droogt hij zorgvuldig, en iedere ochtend leest hij in de trein van 6:27 de bladzijden voor die hij de dag ervoor gered heeft. Op een dag treft Guylain op zijn zitplaats een USB-stick aan. Hierop blijken allemaal teksten te staan die geschreven zijn door een vrouw. Guylain raakt geobsedeerd door deze vrouw en stelt alles in het werk om haar te vinden.

Het eerste deel van “De voorlezer van 6:27” is enigszins duister door “Het Ding”, maar ook wel komisch door de fragmenten die hij iedere dag voorleest. Ook andere personages hebben iets absurds, zoals de bewaker van de fabriek die vrijwel alleen in alexandrijnen spreekt en een vriend zonder benen die bezig is met een poging zijn benen terug te vinden. Maar halverwege slaat het boek om. Dan gaat het opeens over de zoektocht naar de vrouw die de teksten heeft geschreven die op de USB-stick staan die Guylain gevonden heeft. Het boek krijgt hierdoor ook opeens een hele andere sfeer. Deze plotselinge omslag voelt erg gekunsteld aan. Bijna alsof de schrijver twee afzonderlijke verhalen aan elkaar geplakt heeft. Dat is erg jammer, want het had een mooi boek kunnen zijn als hij één van de twee verhaallijnen had doorgetrokken. Nu is het noch vlees noch vis, en daardoor stelt het boek teleur. Wat mij betreft mag dit boek aan “Het Ding” gevoerd worden.

Uitgeverij Xander, 2014. 183 pag.

Koop bij bol.com