Post Tagged ‘new york’

Crash

Ellen Lina – “Crash”

(…) Het vliegtuig van de Italiaanse maatschappij Italiana crashte op 28 juli dit jaar bij het Italiaanse bergplaatsje Valsugana na een defect in het hydraulische systeem. Een noodlanding werd ingezet, maar deze verliep uiterst tragisch. Bij de crash kwamen 143 mensen om het leven, waaronder de voltallige bemanning en vier Nederlanders: twee vrouwen, een man en een baby. Veertien mensen overleefden de ramp, onder hen bevonden zich twee Nederlanders.

Ontmoet Anna Kranenburg. Eenendertig jaar, eigenaresse van een kookwinkel en overlevende van de ramp met IT 642. Naast haar zat Jesse Wilgers, drieëndertig jaar, partner bij Boulder Maze Accountancy op Wall Street, New York. Hij is de tweede Nederlandse overlevende. Nadat Anna is aangeschoven bij De Avondshow, om naar aanleiding van een nieuwe vliegramp geïnterviewd te worden over de crash die zij overleefde, gebeurt het onmogelijke. Haar verhaal komt terecht bij Ruben Partier, die er vervolgens voor zorgt dat de levens van Anna, haar man Daan en van Jesse, nooit meer hetzelfde zullen zijn. Ruben krijgt het voor elkaar om geheim na geheim te ontrafelen. Wat heeft hij met de crash te maken? Wat hebben Anna en Jesse met elkaar te maken? Wat gebeurde er aan boord van IT 642, voordat het toestel neerstortte?
Wees gewaarschuwd … Brace for impact.

Crash” is het vierde boek van Ellen Lina. Het wordt in de markt gezet als ‘Relax+, spannende liefdesroman’, maar “Crash” is meer dan dat. Waar het vorige boek “Sky” nog een echte liefdesroman was, die door sommige mensen onder de categorie chicklit werd geschaard, leest “Crash” meer als een thriller dan als een liefdesroman. Natuurlijk spelen (romantische) relaties een belangrijke rol in alle boeken van Ellen Lina en dus ook in dit boek, maar het plot van “Crash” is van begin tot eind spannend en kan zich moeiteloos meten met de boeken van bijvoorbeeld Saskia Noort en Esther Verhoef. Dat Ellen Lina weet hoe ze een verhaal moet neerzetten, was al bekend, maar dat ze ook een thriller kan neerzetten die van de eerste tot de laatste bladzijde boeiend en spannend blijft, bewijst ze duidelijk met dit boek. Vanwege de romantische verwikkelingen zou dit boek als vrouwenthriller bestempeld kunnen worden, maar dat wil niet zeggen dat alleen vrouwen van dit boek zullen genieten. We moeten van die nare term vrouwenthriller af. Het is nietszeggend en voegt niets toe. “Crash” is een ijzersterke, spannende roman/thriller voor iedereen (m/v) die van spannende boeken houdt. Sterk, meeslepend en overtuigend.

Uitgeverij Ellessy, oktober 2016. 361 pag.

Koop bij bol.com

Ik heet Lucy Barton

Elizabeth Stout – “Ik heet Lucy Barton”

In haar internationale bestseller “Olive Kitteridge“, die met de Pulitzerprijs werd bekroond en waarvan een succesvolle, prijswinnende HBO-serie is gemaakt, toonde Elizabeth Strout zich een groot kenner van menselijke relaties. In haar nieuwe roman “Ik ben Lucy Barton” wordt door een eenvoudig ziekenhuisbezoek inzicht verschaft in de meest kwetsbare relatie van allemaal: die tussen moeder en dochter. Lucy Barton is langzaam aan het herstellen van wat een simpele blindedarm-operatie had moeten zijn. Haar moeder, met wie ze in jaren niet gesproken heeft, komt op ziekenbezoek. Ze zoeken toenadering tot elkaar door te roddelen over mensen die Lucy nog uit het dorp van haar jeugd kent, maar het blijft onwennig. Haar leven in het boerendorp Amgash, Illinois heeft ze inmiddels achter zich gelaten en woont nu met haar man en twee dochtertjes in New York.  Onder de oppervlakte liggen nog steeds de spanning en het verlangen dat elk aspect van Lucy’s leven beïnvloed heeft: het ontvluchten van haar getroebleerde familie en haar verlangen om schrijfster te worden. De stem van Lucy verbindt dit krachtige verhaal: ijverig observerend, diep menselijk en in alle toonaarden herkenbaar.

Dit is het verhaal van een moeder die van haar dochter houdt. Op een gebrekkige manier. Omdat al onze liefde gebrekkig is.

Tot haar elfde jaar woonde Lucy Barton met haar ouders, broer en zus in grote armoede in de garage naast het huis van Lucy’s oudoom. Toen die overleed, verhuisden ze naar het huis. Jaren later woont ze in New York en heeft daar een gezin gesticht met haar man William, die ze op de universiteit leerde kennen. Het boek begint in het ziekenhuis. Lucy een blindedarm-operatie ondergaan, maar blijkt een infectie te hebben waardoor ze langer in het ziekenhuis moet blijven. Op een gegeven moment zit haar moeder, die ze al een aantal jaren niet meer gezien heeft, aan het voeteneinde haar bed. Ze praten over vroeger, over de mensen uit het dorp, over mensen in roddelblaadjes. Wie een affaire kreeg met wie en wie er in de steek gelaten was door een echtgenoot of echtgenote. De conversatie blijft oppervlakkig.

Maar ik bleek nog iets te willen. Ik wilde dat mijn moeder naar mijn leven vroeg. Ik wilde haar vertellen over het leven dat ik nu leidde.

Op een uiterst subtiele en kundige wijze beschrijft Elizabeth Stout de relatie tussen de moeder en de dochter. Onder de oppervlakte gebeurt ontzettend veel. Het gaat niet om wat moeder en dochter tegen elkaar zeggen, het gaat er meer om wat ze juist niet zeggen. De werkelijke communicatie speelt zich tussen de regels af. Een bijzondere roman die veel literatuurliefhebbers zal aanspreken.

Uitgeverij Atlas Contact, 2016. 174 pag.

Koop bij bol.com

Harper Lee

Harper Lee

 
De gisteren in haar woonplaats Monroeville, Alabama, overleden schrijfster Harper Lee stond bekend als een one book wonder. Weliswaar werd, na ruim 50 jaar stilzwijgen, in de zomer van 2015 haar verloren gewaande ‘oerroman’ Go Set a Watchman (Ga heen, zet een wachter) gepubliceerd, maar Lee zal de geschiedenis ingaan als de auteur van dat ene, buitengewoon succesvolle boek: To Kill a Mockingbird (Spaar de spotvogel).
 
Van dit in 1960 verschenen werk – door Oprah Winfrey met enig pathos ‘onze nationale roman’ genoemd – werden meer dan 30 miljoen exemplaren verkocht. Het verschafte Lee wereldfaam en, bepaald niet tot haar genoegen, de warme belangstelling van pers, lezers en dorpsgenoten. Twee jaar na de verfilming van To Kill a Mockingbird, die haar de vriendschap van hoofdrolspeler Gregory Peck opleverde, gaf Lee haar laatste interview en schaarde zich daarmee in het gezelschap van auteurs die, juist omdat ze elke publiciteit schuwen, extra fascinatie van de buitenwereld oproepen.
To Kill a Mockingbird speelt gedurende de Depressie van de jaren dertig, en nam nadrukkelijk stelling tegen alle vormen van vooroordeel, ook – maar dus niet alleen – die tegen zwarten.
 
Het was zonder meer opmerkelijk dat een auteur, afkomstig uit het gesegregeerde Diepe Zuiden van de Verenigde Staten, met een dergelijke boodschap kwam. Toen in 2015 de oerversie van de roman verscheen, Go Set a Watchman, bleek dat Lee’s oorspronkelijke boodschap nog veel feller verwoord was. Het laatste derde deel van dat boek bestaat uit sterk didactisch gekleurde dialogen tussen Scout, haar vader en haar oom over politiek, geschiedenis en ethiek.
 
Nelle Harper Lee werd op 28 april 1926 geboren in Monroeville als de jongste van vier kinderen. Haar vader, Amasa Coleman Lee, was advocaat en zou later de inspiratiebron vormen voor het personage Atticus. In 1919 had Lee sr. twee zwarte Amerikanen verdedigd die van moord waren beschuldigd. De toen nog jonge en onervaren advocaat slaagde niet in zijn missie. Beide mannen werden opgehangen en hun lichamen vervolgens verminkt. Nooit zou Lee sr. daarna meer een misdaadzaak accepteren.
 
Met haar moeder Frances, een licht neurotische, afstandelijke persoonlijkheid, had Nelle minder op dan met haar vader, en dat Scout in To Kill a Mockingbird geen herinneringen heeft aan haar jonggestorven moeder was geen toeval.
 
Al op jeugdige leeftijd raakte Nelle bevriend met haar Thomas Streckfus Persons, die later de achternaam van zijn stiefvader aannam en zich Truman Capote ging noemen. Moeder Lee mocht de jongen niet, ze vond hem verwijfd, terwijl Nelle naar haar mening juist veel te jongensachtig was. De twee kinderen vonden elkaar in hun ‘anders zijn’. Voor zover bekend zou Lee later overigens nooit een relatie krijgen en biograaf Charles J. Shields houdt zich op de vlakte wanneer hij over haar seksuele geaardheid schrijft.
 
Nadat vader Lee zijn dochter een Underwood-schrijfmachine had gegeven, gingen de twee verhalen schrijven – om en om de een dicterend, de ander typend – waarbij ze elkaar stimuleerden en becommentarieerden. Ze zouden elkaar opvoeren in hun latere boeken: Dill uit To Kill a Mockingbird is gebaseerd op Capote, Idabel uit Other Voices, Other Rooms op Lee.
 
Op de middelbare school maakte Lee kennis met de negentiende-eeuwse Britse literatuur, waarvan ze een groot liefhebster werd. Het werd haar droom ‘de Jane Austen van zuidelijk Alabama’ te worden. Tijdens haar studie bracht ze een zomer door aan de universiteit van Oxford en bleef de rest van haar leven een hartstochtelijk anglofiel.
 
In 1949 ging Lee in New York wonen. Daar werkte ze aan een roman en hield zich in leven met diverse baantjes. Ook kon ze een jaar fulltime schrijven, nadat vrienden die overtuigd waren van haar talent haar een geldbedrag hadden geschonken, dat Lee als lening accepteerde. In 1957 stuurde ze haar boek, getiteld Go Set a Watchman, naar uitgeverij J.B. Lippincott & Co. Daar was redacteur Tay Hohoff van mening dat het manuscript teveel een aaneenrijging van korte verhalen was en gaf haar adviezen ter verbetering.
Tweeënhalf jaar van herschrijven, schaven, schrappen, redactioneel overleg en opnieuw herschrijven volgden. Het boek veranderde tweemaal van titel – het heette ook nog enige tijd Atticus – maar toen op 11 juli 1960 To Kill a Mockingbird verscheen werd het onmiddellijk een bestseller. Een jaar later werd het bekroond met de Pulitzer Prize.
 
Nadat ze haar roman had voltooid, vergezelde Lee haar vriend Truman Capote naar Holcomb, Kansas, om hem te assisteren bij de reasearch voor een artikel voor de New Yorker, over een moordzaak aldaar. Dat artikel zou uiteindelijk uitgroeien tot Capote’s beroemdste boek, In Cold Blood. Hoewel Lee een substantiële bijdrage leverde aan deze faction-roman, gaf Capote haar hiervoor slechts een bescheiden credit. Later zou hij haar aandeel zelfs afdoen met de woorden: ‘She was just there.’
 
In de jaren die volgden begon Lee tot tweemaal toe aan een boek: een roman met de titel The Long Goodbeye en een In Cold Blood-achtige non-fictieroman over een moorddadige dominee met als werktitel The Reverend. Ze maakte geen van beide boeken af.
 
Uiteraard is over het waarom hiervan in de loop der jaren druk gespeculeerd. Was de druk van het enorme succes te groot? Speelde haar vermeende drankgebruik een rol? Zelf gaf Lee, in de spaarzame momenten dat ze naar buiten trad, uiteenlopende verklaringen. ‘Als je aan de top staat, kun je maar één kant op.’ ‘Ik heb gezegd wat ik te zeggen had.’ ‘Ik ben bang.’ Waarschijnlijk waren het allemaal stukjes van de waarheid.
 
In de loop der jaren verscheen Lee een aantal malen in het openbaar, met name om onderscheidingen in ontvangst te nemen, maar als ze bij die gelegenheden al het woord voerde beperkte ze zich tot een simpel ‘Thank you’. Wel liet ze via advocaten van zich spreken, onder meer in een copyrightkwestie en om te protesteren tegen de verkoop van Mockingbird-souvenirs door het Monroe County Herigate Museum.
 
In de zomer van 2015 verscheen de verloren gewaande ‘oerroman’ Go Set a Watchman.
In 2007 werd Lee getroffen door een beroerte en trok ze in Monroeville in bij haar vijftien jaar oudere zuster Alice, een advocate die haar hele leven haar zakenwaarneemster was geweest. Een paar jaar later verhuisde ze, bijna blind en doof en gekluisterd aan een rolstoel, naar een verzorgingstehuis.
 
Toen vier maanden na Alice’s dood, op 103-jarige leeftijd, werd bekendgemaakt dat per toeval het oermanuscript Go Set a Watchman was ontdekt en zou worden gepubliceerd (in een eerste oplage van twee miljoen exemplaren), werd er volop gespeculeerd dat dit buiten de hulpeloze schrijfster om moest zijn beslist. Natuurlijk werd dit tegengesproken, maar niet door de schrijfster zelf, tegenover neutrale waarnemers.
 
Het was het laatste hoofdstuk van wat steeds meer een mythe was geworden.
 
To Kill a Mockingbird kent twee verhaallijnen, die beide worden verteld vanuit het perspectief van het jonge meisje Jean Louise Finch, beter bekend onder haar bijnaam Scout. In de eerste lezen we over Scout, haar iets oudere broer Jem en hun buurjongen Dill. De drie zijn helemaal gefascineerd door hun schuwe, mysterieuze buurman Boo Radley, die teruggetrokken in een geblindeerd huis woont.
De tweede verhaallijn betreft Scout en Jems vader Atticus, die als advocaat een zwarte man moet verdedigen, die er ten onrechte van is beschuldigd een blank meisje te hebben verkracht. Beide verhaallijnen komen tezamen als de dronken vader van het meisje de drie kinderen te grazen wil nemen, en ze door Boo Radley worden gered.
In essentie gaan beide verhaallijnen over tolerantie ten opzichte van mensen die anders zijn, of het nu iemand met een andere huidskleur betreft, of met een wat excentriek karakter.
 
Bron: © Hans Bouman, De Volkskrant
Paper Towns

John Green – “Paper Towns”

Ondanks de Engelse titel van dit boek, betreft het wel degelijk de Nederlandstalige versie. Na het mooie debuut “Het grote misschien” en het wat tegenvallende “Negentien keer Katherine” is “Paper Towns” het derde YA-boek van de vijf die hij tot op heden geschreven heeft.

Margo was altijd al gek op mysteries. En bij alles wat daarna kwam, kon ik me nooit aan de gedachte onttrekken dat ze misschien wel zo van mysteries hield dat ze er zelf een werd. Q (Quentin) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze in het park een dode man. Die avond klimt Margo het slaapkamerraam en het hart van Q binnen. Maar hun levens gaan daarna verschillende kanten op. Negen jaar later klimt Margo opnieuw Q’s kamer binnen. Ze neemt hem mee op een nachtelijk avontuur om nooit te vergeten. De volgende dag is ze verdwenen. Margo blijkt aanwijzingen te hebben achtergelaten die alleen Q kan ontrafelen. De belangrijkste aanwijzing is een lang gedicht van Walt Whitman, waar Q eerst geen touw aan vast kan knopen. Geïntrigeerd gaat hij op zoek naar de jonge vrouw op wie hij in stilte verliefd is, geholpen door zijn vrienden Ben en Radar, en Lacey, een vriendin van Margo. Maar wil Margo wel gevonden worden?

“Paper Towns” is geschreven in de typische John Green-stijl, dus met een dosis droge humor, en de naam John Green staat altijd garant voor een uitstekende YA-roman. Toch kan het boek niet tippen aan “Het grote misschien” en zijn mooiste boek “Een weeffout in onze sterren“. Liefhebbers van YA-romans zullen smullen van “Paper Towns”, ook al haalt het boek het net niet bij de kwaliteit van deze twee boeken. Maar als je een liefhebber van YA-romans bent, zul je genieten van “Paper Towns”.

Uitgeverij Lemniscaat, 2015. 300 pag.

Koop bij bol.com

Central Park

Guillaume Musso – “Central Park”

De Parijse rechercheur Alice Schäfer en de Amerikaanse Gabriel Keyne worden wakker op een bankje in Central Park, aan elkaar geketend met handboeien. De twee kennen elkaar niet en weten niet hoe ze hier terechtgekomen zijn. Het laatste wat Alice zich herinnert is dat ze de avond ervoor met haar vriendinnen uit ging in Parijs en het laatste wat Gabriel nog weet is dat hij piano speelde in een club in Dublin. Nu heeft Alice een vreemd wapen in de binnenzak van haar jas en bloed op haar shirt. Ze hebben geen mobiele telefoon, geen portefeuille, geen geld, geen papieren, geen sleutels. Alleen onbekende cijfers die op hun lichaam zijn achtergelaten.

Om te achterhalen wat er die nacht gebeurd is, hebben Alice en Gabriel al hun inventiviteit nodig. Wat volgt is een razendsnelle speurtocht door New York om de waarheid te achterhalen. Wie kunnen ze vertrouwen? Heeft hun aanwezigheid in Central Park te maken met een oude zaak van Alice? En wie is Gabriel nu eigenlijk echt? Het einde is zo verrassend dat je het boek direct opnieuw wilt lezen om te zien of je iets gemist hebt. Briljant!
Het boek is met veel vaart geschreven, waardoor het geen moment gaat vervelen. Musso weet hoe hij zijn lezers moet meeslepen in een verhaal. Heerlijk om te lezen en tegelijk nagelbijtend spannend!

Uitgeverij A.W. Bruna, 2015. 288 pag.

Koop bij bol.com