Post Tagged ‘muziek’

De laatste dans

Fabio Stassi – “De laatste dans”

De 82-jarige Chaplin krijgt tijdens Kerst de Dood op bezoek en weet hem respijt af te dwingen door hem aan het lachen te maken. Hij wint daarmee zes jaar, tijd genoeg om zijn levensverhaal in dito hoofdstukken aan zijn dan 15-jarige zoon te vertellen. Het is opvallend dat pas het laatste deel van de roman verhaalt over zijn grandioze loopbaan als filmkomiek en de nadruk legt op zijn vormende jaren in het vaudeville en circus, in Engeland en later Amerika (deels samen met Stan Laurel). In een belangrijk subplot volgt Chaplin de sporen van de liefde van de gekleurde tijgerkooiverzorger Arléquin voor de acrobate Eszter (om haar te vereeuwigen vindt deze, nog voor de gebroeders Lumière, een cinematograaf uit). De auteur put uit Chaplins memoires en interviews, de fictieve elementen overtuigen moeiteloos en mede door de persoonlijke briefvorm werd het innemende, geloofwaardige en geslaagde ‘faction’.

Het boek bestaat uit zes zogenaamde “filmrollen” waarin Charlie Chaplin zijn verhaal vertelt aan zijn 15-jarige zoon Christopher. Tussendoor kom je als lezer nog een paar korte hoofdstukjes tegen, waarin Chaplin onderhandelt met de dood om hem nog één jaar te laten leven. Fabio Stassi heeft enorm veel research gedaan om dit boek tot stand te kunnen brengen. Voor zover je als leek de feiten kunt checken, kloppen ze allemaal. Zo is Chaplin inderdaad vier dagen vóór Hitler geboren en overleden met kerst (25 december 1977). Dit boek is een indrukwekkende mengeling van feiten en fictie. Je leert Chaplin goed kennen door dit boek. Je leert meer over zijn leven, zijn loopbaan etc., maar een biografie is het niet. Het is niet voor niets een roman. Er wordt natuurlijk ook een en ander verzonnen om het tot een goedlopend verhaal te maken, en daar is Stassi buitengewoon goed in geslaagd. Graag meer van zulke boeken!

Uitgeverij Ambo|Anthos, 2014. 269 pag.

Koop bij bol.com

Hersenspinsels

Kees Geijtenbeek – “Hersenspinsels”

Bijna een halve eeuw stond Kees Geijtenbeek aan de leiding van het installatiebedrijf van hem en zijn familie.
In de luwte van zijn pensioen tapt hij onder de naam Cornelius uit een heel ander vaatje. In 50 boeiende columns weerspiegelt hij zijn leven dat hem in bijna alle werelddelen bracht. Maar ook zijn passie voor boeken en klassieke muziek passeren de revue.
We komen zowel Kurt Weill als Franz Schubert tegen en zijn gezin natuurlijk en de familie waaruit hij voortkomt, alsmede een mooie ode aan ‘klaproosdag’ in Engeland! (na een uitstapje naar een gezellige Ierse pub).

Vijftig columns van een onbekende Nederlander, is dat wel leuk? Zitten we daar wel op te wachten? Wel in het geval van Kees “Cornelius” Geijtenbeek. Met vlotte pen schrijft hij over de meest uiteenlopende onderwerpen. De “impressies en belevenissen”, zoals de ondertitel luidt, lezen erg prettig weg en Geijtenbeek is goed met taal. De columns zijn goed gestileerd en altijd interessant of vermakelijk, ook al gaat het “maar” over alledaagse gebeurtenissen uit het leven van een onbekende Nederlander. Persoonlijk moet ik toegeven dat ik liever columns van Geijtenbeek lees dan columns van BN’ers die hun column aangrijpen om te etaleren hoe belangrijk of bijzonder ze zijn. Columns in de stijl van “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” vind je bij Geijtenbeek. Dat is prettig en verfrissend herkenbaar. En als je na het lezen denkt “Zo moeilijk kan dat niet zijn. Dat kan ik ook”, dan ben ik in ieder geval degene die vooraan in de rij zal staan om ze te willen lezen. Graag meer columns van onbekende Nederlanders.

Uitgeverij Aspekt, 2014. 191 pag.

Koop bij bol.com