Post Tagged ‘herinneringen’

Ik heet Lucy Barton

Elizabeth Stout – “Ik heet Lucy Barton”

In haar internationale bestseller “Olive Kitteridge“, die met de Pulitzerprijs werd bekroond en waarvan een succesvolle, prijswinnende HBO-serie is gemaakt, toonde Elizabeth Strout zich een groot kenner van menselijke relaties. In haar nieuwe roman “Ik ben Lucy Barton” wordt door een eenvoudig ziekenhuisbezoek inzicht verschaft in de meest kwetsbare relatie van allemaal: die tussen moeder en dochter. Lucy Barton is langzaam aan het herstellen van wat een simpele blindedarm-operatie had moeten zijn. Haar moeder, met wie ze in jaren niet gesproken heeft, komt op ziekenbezoek. Ze zoeken toenadering tot elkaar door te roddelen over mensen die Lucy nog uit het dorp van haar jeugd kent, maar het blijft onwennig. Haar leven in het boerendorp Amgash, Illinois heeft ze inmiddels achter zich gelaten en woont nu met haar man en twee dochtertjes in New York.  Onder de oppervlakte liggen nog steeds de spanning en het verlangen dat elk aspect van Lucy’s leven beïnvloed heeft: het ontvluchten van haar getroebleerde familie en haar verlangen om schrijfster te worden. De stem van Lucy verbindt dit krachtige verhaal: ijverig observerend, diep menselijk en in alle toonaarden herkenbaar.

Dit is het verhaal van een moeder die van haar dochter houdt. Op een gebrekkige manier. Omdat al onze liefde gebrekkig is.

Tot haar elfde jaar woonde Lucy Barton met haar ouders, broer en zus in grote armoede in de garage naast het huis van Lucy’s oudoom. Toen die overleed, verhuisden ze naar het huis. Jaren later woont ze in New York en heeft daar een gezin gesticht met haar man William, die ze op de universiteit leerde kennen. Het boek begint in het ziekenhuis. Lucy een blindedarm-operatie ondergaan, maar blijkt een infectie te hebben waardoor ze langer in het ziekenhuis moet blijven. Op een gegeven moment zit haar moeder, die ze al een aantal jaren niet meer gezien heeft, aan het voeteneinde haar bed. Ze praten over vroeger, over de mensen uit het dorp, over mensen in roddelblaadjes. Wie een affaire kreeg met wie en wie er in de steek gelaten was door een echtgenoot of echtgenote. De conversatie blijft oppervlakkig.

Maar ik bleek nog iets te willen. Ik wilde dat mijn moeder naar mijn leven vroeg. Ik wilde haar vertellen over het leven dat ik nu leidde.

Op een uiterst subtiele en kundige wijze beschrijft Elizabeth Stout de relatie tussen de moeder en de dochter. Onder de oppervlakte gebeurt ontzettend veel. Het gaat niet om wat moeder en dochter tegen elkaar zeggen, het gaat er meer om wat ze juist niet zeggen. De werkelijke communicatie speelt zich tussen de regels af. Een bijzondere roman die veel literatuurliefhebbers zal aanspreken.

Uitgeverij Atlas Contact, 2016. 174 pag.

Koop bij bol.com

Advertentie
Ooit

Miriam Guensberg – “Ooit”

Na de dood van zijn grootmoeder vindt Ben Salomon in haar kluis een envelop die het dramatische levensverhaal bevat van de hem onbekende Ewa Kosinsky. Zij heeft in 1944/’45 gevangengezeten in het vrouwenstrafkamp Oberlangen. Hoe pijnlijk de ervaringen van deze jong gestorven Poolse vrouw ook waren, ze is altijd blijven hopen op een betere wereld. Haar onthullingen raken Ben diep. Het contrast met zijn veilige leven als hedendaagse, westerse journalist had niet groter kunnen zijn. Gaandeweg besluit hij dan ook het roer drastisch om te gooien… “Ooit” is een roman die geen lezer onberoerd zal laten.

Ben Salomon is een man van de feiten. Gevoelens zijn eigenlijk niets voor hem. Hij is journalist en wil dus schrijven over feiten. Na het overlijden van zijn grootmoeder, treft hij in een kluis in de werkkamer van zijn grootvader een stapel papieren aan. Hij vraagt een vriendin om de papieren voor hem te vertalen. Blad voor blad worden de bladzijden in het “Ooit” afgedrukt, afgewisseld met hoofdstukken over Ben zelf. Ondanks het feit dat hij een man van de feiten is, ziet hij overeenkomsten tussen zijn leven en het leven van de vrouw uit de gevonden papieren, Ewa Kosinsky, die samen met haar zus Zofia deel uitmaakte van het Poolse ondergrondse leger. Zofia is omgekomen en Ewa is in een concentratiekamp terechtgekomen, en schrijft over haar leven. Dat zijn dus de papieren die hij in de kluis heeft aangetroffen. Maar toen zijn grootvader de papieren in de kluis stopten, zei hij dat ze strafbaar waren, en dat ze in de gevangenis konden belanden. Wat staat er in deze papieren dat zo gevaarlijk is?

Miriam Guensberg heeft een bijzondere roman geschreven over bewustwording. Je leeft met de personages mee, en met iedere pagina die Anna vanuit het Pools vertaald heeft, kom je meer te weten over Ewa en haar leven. Een heel ander soort roman over de Tweede Wereldoorlog dan meestal verschijnt. Dit is een boek over herinneringen, maar ook een boek dat je je zult herinneren als je het gelezen hebt.

De opbrengst van de verkoop van dit boek komt ten goede aan noodhulp aan Syrische vluchtelingen.

Uitgeverij De Kring, 2015. 192 pag.

Koop bij bol.com