Post Tagged ‘dominee’

Stille grond

Hilde Vandermeeren – “Stille grond”

Glasgow 1983. Tijdens een stormachtige novembernacht verdwijnt de zesjarige Rosie Thompson uit de slaapkamer die ze deelt met haar tweelingzusje. Daarna ontbreekt elk spoor van haar. Het tweelingzusje Ruby raakt in zichzelf gekeerd en moet worden opgenomen in een gesloten inrichting. In dit gezin groeit Eve op, het jongere zusje. Dertig jaar later werkt Eve als docent wiskunde aan de Universiteit van Glasgow. Haar leven wordt grondig verstoord door een bericht dat iemand in een kapel heeft achtergelaten: ‘Het spijt me wat er is gebeurd met Rosie Thompson. Moge God me vergeven.’ Omdat het politieonderzoek niets oplevert, besluit Eve zelf actie te ondernemen. Het wordt een zoektocht op leven en dood.

Stille grond” is inmiddels de derde thriller van Hilde Vandermeeren. Het verhaal zit bijzonder goed in elkaar. Alles klopt en alle personages komen tot leven op de bladzijden. Het laat ook weer eens de gevaren van een sekte zien. Het boek begint spannend op de eerste bladzijde en dat blijft zo tot de laatste bladzijde. Het zakt nergens even in. Dat is een prestatie van formaat. Hilde Vandermeeren is niet de bekendste Nederlandstalige thrillerschrijfster, maar wat mij betreft wel de beste. Haar boeken vallen niet in de categorie “vrouwenthriller”. Daarvoor zit het verhaal te sterk in elkaar. Dit boek is echt niet neer te leggen als je er eenmaal in begonnen bent.

Uitgeverij Q, 2015. 288 pag.

Koop bij bol.com

Advertentie
Het onweer

Selva Almada – “Het onweer”

Tekst van de uitgever: “Een dominee en zijn dochter reizen door de afgelegen Argentijnse streek El Chaco. Als hun auto het ver van de bewoonde wereld en midden in een aanstormend onweer begeeft, worden ze gedwongen om bij een monteur en diens jonge assistent te schuilen. Met z n vieren wachten ze tot de wind is uitgeraasd en de auto gerepareerd. De gedwongen nabijheid zet echter de onderlinge relaties op scherp. Het legt de spanning tussen de vader en zijn tienerdochter bloot waarom heeft haar moeder hem ooit verlaten? maar ook de monteur blijkt een geheim met zich mee te dragen. Selva Almada weet op bijna filmische wijze vier sterke personages op te voeren die scherp, zintuiglijk en waarachtig overkomen. Het landschap van deze rauwe Argentijnse streek is het vijfde personage: de vergezichten, de bergen, de sterke zon, de kale bomen, de verlaten gehuchten en bovenal: de nietsontziende wind.”

Voor een deel klopt dit wel. Het is inderdaad op filmische geschreven. Je kunt de droogte bijna voelen en proeven, de hitte op je huid voelen branden. Daarnaast voel je de zinderende spanning tussen de hoofdpersonen. Dat alles is geweldig omschreven door Selva Almada. Maar het boek valt mij toch tegen vanwege het verhaal. Om de film-metafoor door te trekken: Je krijgt ongeveer 10 minuten film te zien. Alsof je naar een trailer zit te kijken. Het verhaal voelt niet compleet. Het boek telt ook maar 158 pagina’s. “Het onweer” had een geweldig boek kunnen zijn, misschien zelfs een klassieker in de Latijns-Amerikaanse literatuur als ze het verhaal meer had uitgewerkt. Nu is het alsof je naar een paar schitterende scenes uit een film zit te kijken, en net als de film op gang komt en het verhaal vorm begint te krijgen, stopt het. Dat is erg jammer, want hier had veel meer uitgehaald kunnen worden.

Uitgeverij Meulenhoff, 2014. 158 pag.

Koop bij bol.com