Recensie “Ventoux” van Bert Wagendorp

Geplaatst: 9 januari 2015 in recensies
Tags:, , , , , , , , , , ,
"Ventoux"

Bert Wagendorp – “Ventoux”

Van Bol.com: “‘Het is ruim dertig jaar geleden dat de foto werd gemaakt, op de camping van een klein plaatsje in de Provence, een dag voor Joost, Peter en ik de Mont Ventoux beklommen. Achterop staat: “Kamperen in Bédoin, juni 1982. V.l.n.r. David, Peter, Laura, Bart, Joost, André.” Op de achtergrond zie je een blauwe bungalowtent en een klein oranje trekkerstentje. Tegen een hek staat een racefiets. Het meisje draagt een rode bikini en witte teenslippers. Er speelt een verlegen lachje om haar lippen, alsof ze er niet helemaal gerust op is dat juist dit moment wordt vereeuwigd.’

Op 25 juni 1982 verongelukt de jonge, veelbelovende dichter Peter Seegers op de Mont Ventoux. Dertig jaar later gaan zijn vijf beste vrienden, vier mannen en een vrouw, terug naar de Provence. André heeft een loopbaan als cokedealer voor de betere kringen achter de rug. Joost is natuurkundige en winnaar van de Spinozapremie, maar hij wordt beschuldigd van fraude. De Achterhoekse Surinamer David is eigenaar van een avonturenreisbureau, misdaadjournalist Bart werkt aan een boek over Spinoza en fietsen. Laura, die na de dood van Peter spoorloos verdween, blijkt toneelregisseur in Arezzo.

Wat is er dertig jaar geleden gebeurd? Kun je keuzes teniet doen? Wat doet de tijd? Wat ís de tijd? Kan liefde een hechte vriendschap breken? Kun je schuld hebben aan het noodlot? Wat moet je nog, als de vijftig nadert? Waarom gaan ze terug?

En verder: word je gelukkig van de snaartheorie, wat had de actrice Dominique Sanda met Friedrich Nietzsche en hoe ziet de inrichting van Caffè San Marco in Triëst eruit?
Loopt in het leven wel eens iets goed af?

Een roman van Bert Wagendorp, mijn favoriete columnist; die moest ik beslist lezen. Menig journalist brandt van verlangen naar het schrijven van een roman, wat vaak in een desillusie eindigt. Toch een vak apart wat een ander soort schrijven, denken en vooral ook bedenken vraagt. En Wagendorp verstaat deze kunst. Geen moment spijt van de aanschaf van het boek gehad. Een vlot lopend verhaal waarin hij uitblinkt in de natuurlijke wijze waarop hij de uiteenlopende karakters ook in manier van praten en doen neerzet. Een en ander is wellicht ingegeven door het filmscript waarvoor hij aanvankelijk werd gevraagd, en dus dialogen voor moest produceren. Maar toch, erg knap. De rake manier van schrijven in zijn columns vindt je ook terug in Ventoux. Hij is trefzeker in situaties en beschrijvingen en weet te ontroeren, vooral door de manier waarop ze als vrienden met de dood van hun vriend omgaan. Het eind was helaas net iets te voor de hand liggend, net te weinig vernuftig en wat mij betreft iets te sentimenteel. Maar al met al, een puik werkje waardoor ik ook nog een paar keer flink heb moeten lachen.

Uitgeverij Atlas Contact, 2014. 287 pag.

Koop bij bol.com

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s